Waarom maken wij Italianen gebaren?

Het gebaren maken is een van de kenmerken die Italianen onderscheiden van de rest van de wereld.
De manier waarop wij emoties, verwarring of woede uitdrukken – we zouden niet kunnen praten zonder onze handen te bewegen of met ons lichaam te gebaren – het is alsof we er niet zonder kunnen. Alles wat we voelen is op ons gezicht te zien.

Maar waarom?
Is er een logische en wetenschappelijke verklaring voor dit uitgesproken fenomeen dat onze cultuur in het buitenland kenmerkt? Of schrijven we het eenvoudigweg toe aan onze liefde voor de wereld van het theater?

Welnu, een van de eerste theorieën die probeert deze vraag te beantwoorden, verwijst naar de vroegere territoriale bezettingen. Men denkt dat in de eeuwen waarin het schiereiland werd bezet door buitenlandse mogendheden zoals Oostenrijk, Frankrijk en Spanje, Italianen waarschijnlijk de behoefte voelden om een alternatieve vorm van communicatie met elkaar te ontwikkelen. Aangezien deze bezettingen niet lang duurden en de taal inmiddels al was aangetast, was het nodig om nieuwe manieren van communiceren te vinden, en fysieke expressie was zeker de meest directe manier.

Een andere theorie over waarom we zoveel gebaren gebruiken, betreft de periode waarin de oude Grieken Zuid-Italië koloniseerden. Isabella Poggi, hoogleraar psychologie aan de universiteit Roma Tre, legt uit:

"In de drukke steden van het Zuiden was het alsof er een soort wedstrijd was om aandacht te trekken, waarbij men het hele lichaam gebruikte."

Verklaring van Poggi aan de New York Times
De aandacht verschuift dus van alternatieve communicatie naar het trekken van aandacht. Inderdaad, volgens dit artikel in de New York Times zijn er minstens 250 gebaren met een zeer precieze betekenis die Italianen dagelijks gebruiken in hun gesprekken.

En hoe verklaren we dit?

Gebaren bereiken de hersenen

We spreken met gebaren en woorden. Het is geen eenvoudig folklore.

Veel wetenschappers hebben dit onderwerp in de loop der jaren bestudeerd, gefascineerd door een eeuwenoude gewoonte die wijdverspreid is over het hele schiereiland. Onderzoekers van de afdeling Neurowetenschappen van de Universiteit van Parma hebben ontdekt dat de voorstelling van een gebaar, in de motorische cortex van de ontvanger, 100 milliseconden duurt tijdens het communicatieproces, en op deze manier begrijpt de hersenen de betekenis beter. Tussen het gebaar en de stem zit een interval van 150 milliseconden. Het gebaar komt onmiddellijk en versterkt de vocale inhoud. Dit is zeer belangrijk bij de revalidatie van afasie.

Onze gewoonte om te gebaren is zo diepgeworteld dat het kan worden beschouwd als een non-verbale taal, die echter een duidelijk te ontcijferen betekenis overbrengt.

Als je nieuwsgierig bent of vragen hebt, kun je ons altijd contacteren:
ons Customer Happiness Team staat klaar om al je vragen te beantwoorden.

Wij leveren in heel Europa en het Verenigd Koninkrijk.